پژوهش های ایرانی. اسناد نام خلیج فارس میراثی کهن و جاودان

Mare de Persia -Sinus Persici- Persico mare- . Mare Persio-persian gulf

تمدن فراموش شده در اعماق خلیج فارسLost Civilization Under Persian Gulf

Lost Civilization Under Persian Gulf

تمدن فراموش شده در اعماق خلیج فارس

 سال ١٣٨٣ هنگامیکه عین همین فرضیه در کتاب خلیج فارس(محمد عجم )منتشر شد

در صفحه فارسی ویکی پدیای فارسی ویراستار ایرانی ویکی این جملات را حذف و خواستار سند می شد جای خوشبختی است که هم اکنون سند این فرضیه نیز درست شد. لطفا این فرضیه را در کتاب اسناد نام خلیج فارس میراثی کهن و جاودان نیز مطالعه نمایید.صفحه ١۵ - ص ١٨۵ تا ١٩۵

فرضیه  این بود که خلیج فارس به مراتب جوانتر از دریای عمان است و جزو آبراهه های کم عمر محسوب می شود همانطور که مثلا دریاچه ویکتوریا و رود نیل مصر نیز جوان است و احتمالا ٢٠ هزار سال قبل در اثر جابجایی زمین در جینجای اوگاندا و گسستگی در کوه ایتیوپی رود نیل مسیر فعلی را پیدا کرده است. شاید داستان معروف سیل مربوط به شکسته شدن سد مارب نیز همان شکستگی تنگه هرمز و ورود آب اقیانوس به داخل خلیج فارس بوده است. قبل از اینکه خلیج فارس امروزی با آبهای شور شکل بگیرد. دریاچه ای با اب شیرین وجود داشته که سراسر جنوب استانهای خوزستان تا بندر عباس فعلی را به مرکز یکجا نشینی و احتمالا کشاورزی تبدیل کرده بود. .... ما در سال ١٣٨٠ فرضیه ای را طرح کردیم که اولین تجمع انسان ناطق می تواند در سواحل شبه جزیره عربی و خلیج فارس شکل گرفته باشد و اقوام آریایی از این منطقه به اروپا رفته اند و سپس در حدود ٧ تا ١٠ هزار سال قبل مجددا به فلات ایران و بین النهرین بازگشته اند. فرضیه ما مستند به مطالعات جغرافیایی، زمین شناسی ، زبان شناسی تاریخ و اقلیم شناسی بود و مستند باستان شناسی نداشتیم.

حالا   "جفری روز"  نیز گفته هایی را منتشر نموده که همین مطلب را تایید می کند البته او نیز اسناد و ابزار متقنی ارایه نکرده است:

سرزمینی که زمانــی بــارور و حاصلخیز بوده اینک در اعماق آب های خلیج فارس خفته است. این سرزمین احتمالاً محل سکونت تعدادی از اولین جمعیت های انسانی در خارج از قاره آفریقا بوده است. این ایده به تازگی در نشریه انسان شناسی معاصر مطرح شده.

    جفری رز، محـقــق و استاد باستانشناسی دانشگاه بیرمنگام انگلستان می گوید که احتمالاً ناحیه ای در داخل و اطراف آن چه او «واحه خلیج فارس» می نامد، از بیش از صد هزار سال پیش محل سکونت انسان ها بوده است. به گفته رز، این واحه حدود 8000 سال قبل به وسیله اقیانوس هند بلعیده شده است. نظریه رز قالب محکم و جدیدی از تاریخ بشر در منطقه خاور نزدیک عرضه می کند و حاکی از این است که احتمالاً انسان ها هزاران سال پیش از آن چه تخمین های مدل های فرضی کنونی مهاجرت می گویند در سکونتگاه های دائمی این منطقه مستقر شده اند.

    در سال های اخیر، باستانشناسان شواهدی از وجود زیستگاه های انسانی مربوط به حدود 7500 سال قبل در امتداد کرانه های خلیج فارس به دست آورده اند. شواهد دیگری هم در این مکان ها به دست آمده که مربوط به پیش از این تاریخ است اما بیشتر به مشتی اردوگاه های پراکنده شکار می ماند. اما به ناگهان 60 مکان باستانشناسی جدید ظاهر شد. رز می گوید: «این زیستگاه ها خانه های سنگی دائمی و خوب ساخته شده، شبکه های تجارت راه دور، سفال هایی که به شکل استادانه زینت یافته اند، شواهدی از وجود حیوانات خانگی و حتی قدیمی ترین قایق های جهان را به رخ می کشند.»

    اما چه چیزی باعث شد چنین زیستگاه های توسعه یافته ای از هم پاشیده شود بطوری که هیچ جمعیتی از ساکنان آنها به جا نماند تا در سابقه باستان شناسی منطقه ثبت شود؟ رز باور دارد شواهد مربوط به این جمعیت های باستانی از دست رفته، چون که زیر خلیج فارس غرق شده است.

    رز می گوید: «شاید هم شواهدی که از وجود جوامع بسیار توسعه یافته در امتداد سواحل خلیج فارس به دست آمده به جریان یافتن سیل در آبگیر کنونی خلیج فارس در 8000 سال قبل مربوط باشد. در واقع احتمالاً سرزمین های حاصلخیز واحه خلیج فارس در زیر آب های اقیانوس هند فرو رفته اند و بالاآمدن سطح آب، موجب آوارگی ساکنان این منطقه از قلب خلیج فارس به اطراف شده است.»

    به این ترتیب داده ها نشان می دهد که پیش از وقوع این سیل، آبگیر خلیج فارس سطحی  از آب داشته و در مقایسه با بیابان هایی که آن را احاطه کرده بودند یک پناهگاه ایده آل محسوب می شده است. آب مورد نیاز منطقه هم از رودهای دجله، فرات و کارون و همچنین چشمه های آب زیر زمینی تامین می شده است.

    به این ترتیب در شرایطی که مناطق اطراف در خشک ترین شرایط خود بوده است، واحه خلیج فارس مساحت زیادی داشته و در اوج خود وسعتی معادل کشور انگلیس داشته است.

    به هرحال واحه خلیج فارس در دسترس مهاجران قرار داشته و در حالی که بیشتر منطقه غیرقابل سکونت بوده در سراسر عصر یخبندان پناهگاهی را برای آنها فراهم کرده است. احتمال حضور گروه های انسانی در قلب خلیج فارس درک ما را از حضور انسان در این منطقه و تکامل فرهنگی آن بطور اساسی دگرگون کرده. قطعات حیاتی پازل تکاملی انسان شاید هم اینک در اعماق خلیج فارس پنهان باشد.    

Lost Civilization Under Persian Gulf

A once fertile landmass now submerged beneath the Persian Gulf may have been home to some of the earliest human populations outside Africa, according to an article to be published in Current Anthropology.

 Jeffrey Rose, an archaeologist and researcher with the University of Birmingham in the U.K., says that the area in and around this “Persian Gulf Oasis” may have been host to humans for over 100,000 years before it was swallowed up by the Indian Ocean around 8,000 years ago. Rose’s hypothesis introduces a “new and substantial cast of characters” to the human history of the Near East, and suggests that humans may have established permanent settlements in the region thousands of years before current migration models suppose.

 In recent years, archaeologists have turned up evidence of a wave of human settlements along the shores of the Gulf dating to about 7,500 years ago. “Where before there had been but a handful of scattered hunting camps, suddenly, over 60 new archaeological sites appear virtually overnight,” Rose said. “These settlements boast well-built, permanent stone houses, long-distance trade networks, elaborately decorated pottery, domesticated animals, and even evidence for one of the oldest boats in the world.”

 

But how could such highly developed settlements pop up so quickly, with no precursor populations to be found in the archaeological record? Rose believes that evidence of those preceding populations is missing because it’s under the Gulf.

 “Perhaps it is no coincidence that the founding of such remarkably well developed communities along the shoreline corresponds with the flooding of the Persian Gulf basin around 8,000 years ago,” Rose said. “These new colonists may have come from the heart of the Gulf, displaced by rising water levels that plunged the once fertile landscape beneath the waters of the Indian Ocean.”

 Historical sea level data show that, prior to the flood, the Gulf basin would have been above water beginning about 75,000 years ago. And it would have been an ideal refuge from the harsh deserts surrounding it, with fresh water supplied by the Tigris, Euphrates, Karun, and Wadi Baton Rivers, as well as by underground springs. When conditions were at their driest in the surrounding hinterlands, the Gulf Oasis would have been at its largest in terms of exposed land area. At its peak, the exposed basin would have been about the size of Great Britain, Rose says.

 

Evidence is also emerging that modern humans could have been in the region even before the oasis was above water. Recently discovered archaeological sites in Yemen and Oman have yielded a stone tool style that is distinct from the East African tradition. That raises the possibility that humans were established on the southern part of the Arabian Peninsula beginning as far back as 100,000 years ago or more, Rose says. That is far earlier than the estimates generated by several recent migration models, which place the first successful migration into Arabia between 50,000 and 70,000 years ago.

 

The Gulf Oasis would have been available to these early migrants, and would have provided “a sanctuary throughout the Ice Ages when much of the region was rendered uninhabitable due to hyperaridity,” Rose said. “The presence of human groups in the oasis fundamentally alters our understanding of human emergence and cultural evolution in the ancient Near East.”

 It also hints that vital pieces of the human evolutionary puzzle may be hidden in the depths of the Persian Gulf.

 -----------

 Jeffrey I. Rose, “New Light on Human Prehistory in the Persian Gulf Oasis.” Current Anthropology  (December 2010).